آرى ، اين كتابى است كه « شريف رضى » از سخنان سرور ما اميرالمؤمنين علىبن‌ابىطالب گرد آورده و آن را « نهج‌البلاغه » ناميده است و من نامى بهتر و شايسته‌تر از « نهج‌البلاغه » براى آن نيافتم و هرگز هم قادر نيستم كه اين كتاب را بيشتر از آنچه از نامش برمىآيد ، توصيف كنم . . . « 1 » » . اين تنها ، « محمد عبده » نيست كه عظمت امام على ( ع ) و نهج‌البلاغه‌اش را يادآور مىشود ، بلكه بسيار بوده‌اند و هستند شخصيت‌هاى بزرگى - از همه مذاهب ، مليت‌ها ، نژادها - كه در برابر حق ، كه على و كلام اوست ، سرتعظيم فرود آورده و به آن اعتراف كرده‌اند ، و ما در اينجا فقط به چند نمونه از اين گفتارها ، اشاره مىكنيم : استاد « محمد محيىالدين » استاد ادب عربى در دانشگاه الازهر مصر ، مىنويسد : « . . . نهج‌البلاغه كتابى سرشار از بلاغت و لبريز از فصاحت است چرا كه سخن فصيح‌ترين افراد ، پس از پيامبر اكرم ، يعنى علىبن‌ابىطالب است . او با منطقى نيرومند ، فيلسوفى بود كه بيانش سراسر حكمت بود . سخنورى بود كه افسون زبانش ، قلب را مسحور مىساخت . انديشمندى بود كه كتاب وحى و نبرد با شمشير و زبان در راه دفاع از دين حق ، و پيوندش با پيامبر ، براى او امكاناتى به‌وجود آورد كه براى احدى جز او ، به وجود نيامد « 2 » » .

--> ( 1 ) مقدمه محمد عبده ، بر شرح نهج‌البلاغه چاپ مصر . قاهره ، ص ب ( 2 ) همان